19
இருகாலும் கையும் அஃதே
காலிரண்டை கடலில் நுழை என்றாய்
நீராய் கால் உலகை உழுமென
உன் கை பிணையட்டும்
ஓசையாய் நாதம் நரம்பில் நம்பிக்கை சுடருமென
தகித் தலையும் நெஞ்சுள்
நீ யூற்றும் சொற்களால்
சோர்வு ஆவியாகிப் புரண்டது
வெறுமை வீங்கையில்
கற்பனை குஞ்சு பொரிக்கின்றன
வெறுமை அமைதியின் சரீரம்
வெறுமை ஆகாயத்தின் ஆத்மம்
வெறுமை கௌவும் காலும் கையும்
உன்னைத் தேடி கடலோடையில்
நீ நினைவின் தூரிகையாய் ஓவியமாகிறாய்
துயர்ப்படும் போதெல்லாம்
நடக்கிறேன்
நீந்துகிறேன்
தெருவும் தண்ணியும் திருப்பித் தாக்குவதில்லை உன்னைப்போல்
கவலை கௌவும் போதெல்லாம்
நீ தந்த இரு கைகளை விரிக்கிறேன்
பிறர் கேட்கிறார்கள் என்னவென
சொல்கிறேன் உன் வாயைச் சூடி
ஒன்று புன்னகை
இரண்டு நம்பிக்கை யென
காயங்கள் கரைந்த ஈழக் கடலில்
இப்போதுங் கால் நனைக்கிறேன்
இரண்டு கைகளைத் தாங்கியவனாய்
த.செல்வா – இரவு 9.27
உதய நகர்
