டோரத்தி – ஒரு மனிதனை அவன் யார் என்பதற்காகக் கொல்லத் துணியும் உலகத்திற்கு எதிரான ஒரு நட்பு
சில திரைப்படங்கள் முடிந்துவிடுவதில்லை. திரை அணைந்த பிறகுதான் அவை நம்முடன் பேசத் தொடங்குகின்றன. கார்த்திக் சுப்பராஜின் ‘டோரத்தி’ அப்படியான ஒரு படம்.
1990களின் மதுரையை அண்டிய கிராமம். சாதி, ஆணாதிக்கம், வன்முறை ஆகியவை அங்கே மனிதர்களின் இயல்பான வாழ்க்கையைப் போலவே கலந்திருக்கின்றன. அந்த உலகில் சிறுவயதிலிருந்தே ஒன்றாக வளரும் கார்த்தியும் சுப்புவும் நண்பர்கள். ஒருவன் அதிகாரமும் வன்முறையும் நிறைந்த குடும்பத்திலிருந்து வருகிறான். இன்னொருவன் அந்த வன்முறைக்கு வெளியே நிற்கும் எளிய மனிதன். ஆனால் அவர்களுக்கிடையிலான நட்பு மட்டும் எந்தச் சாதிச் சுவரையும் அறியவில்லை.
அந்த நட்புக்குள் டோரத்தி வருகிறாள்.
கீர்த்தி சுரேஷ் நடித்திருக்கும் டோரத்தி, படத்தின் தலைப்பாக மட்டுமல்ல; அந்த உலகத்தின் இருளுக்குள் நுழையும் ஒரு சிறிய வெளிச்சமாகவும் இருக்கிறாள். அவளுடைய வருகை கதையை மட்டும் மாற்றவில்லை. ஏற்கெனவே தங்களுக்குள் புதைத்து வைத்திருந்த மனிதர்களை கார்த்தியும் சுப்புவும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலையை உருவாக்குகிறது.
ஆனால் ‘டோரத்தி’யின் உண்மையான கதை டோரத்தியைப் பற்றியது அல்ல.
ஒரு மனிதனை அவன் யார் என்பதற்காக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத சமூகத்தைப் பற்றியது.
சுப்புவின் வாழ்க்கையில் நிகழும் மாற்றம் அவனுடைய தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. அவனுடைய உடலையும் அடையாளத்தையும் குடும்பமும் சமூகமும் தங்களுடைய சொத்தாகக் கருதத் தொடங்கும் போது, படம் திடீரென ஒரு தனிமனிதனின் கதையிலிருந்து சமூகத்தின் முகத்தைக் காட்டும் கண்ணாடியாக மாறுகிறது.
சுப்புவாக சனந்த் மிகப் பெரிய சவாலை ஏற்றிருக்கிறார். ஆரம்பத்தில் நாம் பார்க்கும் துடுக்கான கிராமத்து இளைஞனுக்கும் பின்னர் நாம் சந்திக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான மாற்றத்தை அவர் உடலாலும் முகத்தாலும் அமைதியாலும் வெளிப்படுத்துகிறார். குறிப்பாக, தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளாதபோது உருவாகும் தனிமையை அவர் மிகையாக நடிக்காமல் கடத்துகிறார்.
ரிஷிகாந்தின் கார்த்தி அதற்கு எதிர் துருவம். நண்பனைப் பற்றிய பாசம், சமூகத்தின் பார்வை, தன்னுடைய மனதுக்குள் உருவாகும் குழப்பம் என பல அடுக்குகளைக் கடந்து செல்லும் பாத்திரம். படத்தின் உணர்ச்சி மையம் இவர்களின் நட்பில்தான் இருக்கிறது.
கார்த்திக் சுப்பராஜ் இங்கே ஒரு முக்கியமான காரியத்தைச் செய்கிறார். திருநங்கை அடையாளத்தை ஒரு ‘அதிர்ச்சி’யாகவோ, பரிதாபத்திற்குரிய பொருளாகவோ மட்டும் காட்டாமல், ஒரு மனிதனின் வாழ்வுரிமை மற்றும் அவன் தன்னைத் தானே அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் உரிமை என்ற இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறார்.
அதனால்தான் படத்தின் வன்முறையைவிட அதன் மௌனம் அதிகமாக வலிக்கிறது.
சாதி வெறியும் ஆணாதிக்கமும் படத்தில் தனித்தனி பிரச்சினைகளாக வருவதில்லை. அவை ஒன்றுக்கொன்று துணையாக நிற்கின்றன. ‘ஆண் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்’, ‘குடும்ப கௌரவம் என்றால் இதுதான்’, ‘சாதியின் எல்லையைத் தாண்டினால் இதுதான் தண்டனை’ என்று மனிதர்களின் வாழ்க்கையை அளவிடும் அந்தச் சமூகத்தின் முன் சுப்பு நிறுத்தப்படுகிறார்.
அங்கே கார்த்தியின் நட்பு ஒரு அரசியலாக மாறுகிறது.
நண்பனை அவன் மாறிவிட்டான் என்பதற்காக அல்ல; அவன் யாராக இருக்கிறானோ அதற்காக ஏற்றுக்கொள்வது – அதுதான் இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய அரசியல்.
திரைக்கதையில் நான்-லீனியர் அணுகுமுறை பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்று. கடந்த காலமும் நிகழ்காலமும் நேரடியாக வரிசைப்படி சொல்லப்படாமல், நினைவுகளாகவும் சம்பவங்களின் துண்டுகளாகவும் நம்மிடம் வந்து சேர்கின்றன. குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் பயணத்தின் வழியே கதை வேறொரு வடிவத்தை அடைகிறது. இதனால் படம் ஒரு கிராமிய குடும்பக் கதையிலிருந்து ஒரு உளவியல் பயணமாகவும் மாறுகிறது.
ஆனால் இந்த முயற்சி எல்லா இடங்களிலும் ஒரே அளவுக்கு இறுக்கமாக இல்லை. சில முக்கியமான உறவுகளின் மாற்றங்களுக்கும் பகைமை உருவாகும் தருணங்களுக்கும் இன்னும் ஆழமான இடம் கொடுத்திருக்கலாம். டோரத்தி என்ற பாத்திரமும், பெயரையே படத்திற்குக் கொடுத்த அளவுக்கு, சில இடங்களில் முழுமையாக விரியாமல் போகிறது என்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. இதுவே படத்தின் மிகப் பெரிய குறையாகவும் இருக்கிறது.
எஸ். திருவின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் இன்னொரு பலம். 1990களின் கிராமம் வெறும் பின்னணியாகத் தெரியவில்லை. மழை, மண்வாசனை, இருள், கிணறு, சாலை, வறண்ட நிலம் என அந்த நிலப்பரப்பே கதையின் ஒரு பாத்திரமாக மாறுகிறது. காட்சிகளுக்குள் இருக்கும் இருளும் வெளிச்சமும் மனிதர்களின் உள்நிலையோடு இணைந்து செல்கின்றன.
அதற்கு மேல் இளையராஜாவின் இசை.
இளையராஜாவின் இசை இங்கே காட்சிகளுக்கு இசை சேர்ப்பதற்காக மட்டும் வரவில்லை. கதாபாத்திரங்கள் சொல்ல முடியாத சில விஷயங்களை இசை சொல்கிறது. குறிப்பாக தனிமை, நினைவு, இழப்பு போன்ற தருணங்களில் இசை ஒரு பின்னணி அல்ல; அது கதையின் இன்னொரு மொழியாக மாறுகிறது.
‘டோரத்தி’யைப் பார்க்கும்போது கார்த்திக் சுப்பராஜின் முந்தைய படங்களின் நிழல்கள் சில இடங்களில் தெரிகின்றன. ஆனால் இது அவற்றின் மறுபதிப்பு அல்ல. அவரது வழக்கமான வன்முறை, இருண்ட நகைச்சுவை, திருப்பங்கள் ஆகியவற்றின் பின்னால் இம்முறை மனித அன்பு அதிகமாகத் தெரிகிறது. இயக்குநரே, ‘இறைவி’யைவிட ‘டோரத்தி’ மனித உணர்வுகளுக்கு நெருக்கமானது என்று கூறியிருக்கிறார்.
இப்படத்தின் முக்கியமான கேள்வி ஒன்றே:
ஒருவன் மாறிவிட்டான் என்பதற்காக அவனுடைய நட்பும் அழிந்துவிட வேண்டுமா?
அதற்கு படம் சொல்லும் பதில் எளிமையானது.
இல்லை.
மனிதனை மாற்றுவது சமூகம். அவனை மறுப்பது சமூகம். அவனைத் தண்டிப்பதும் சமூகம். ஆனால் அந்த எல்லாவற்றையும் கடந்து அவனை மீண்டும் மனிதனாகப் பார்க்க வைப்பது – அன்பு.
அதனால்தான் ‘டோரத்தி’யின் முடிவு ஒரு சம்பவத்தின் முடிவாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. அது நாம் மனிதர்களை எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்ற கேள்வியை நம்மிடமே திருப்பி விடுகிறது.
ஒரு சமூகத்தின் கௌரவத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை அழிப்பது எவ்வளவு கொடூரமானது என்பதை படம் சொல்கிறது. அதைவிட முக்கியமாக, அந்தக் கொடூரத்திற்கு எதிராக நிற்கும் நட்பு எவ்வளவு பெரிய மனிதச் செயல் என்பதையும் சொல்கிறது.
‘டோரத்தி’ ஒரு திருநங்கையின் கதை மட்டும் அல்ல.
அது ஆணாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்து விடுபட முடியாத ஆண்களின் கதை.
சாதியின் சுவர்களுக்குள் சிக்கிய குடும்பங்களின் கதை.
‘கௌரவம்’ என்ற பெயரில் மனித உயிரை மறுக்கும் சமூகத்தின் கதை.
அதையெல்லாம் கடந்து,
ஒரு நண்பன் இன்னொரு நண்பனை அவன் யார் என்பதற்காக ஏற்றுக்கொள்ளும் கதையும்கூட.
திரைப்படம் முடிந்தபோது டோரத்தி நினைவில் நிற்பதில்லை.
சுப்பு நிற்கிறான்.
அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் கார்த்தியின் கண்களும் நிற்கின்றன.
அந்தக் கண்களில் ஒரு சமூகத்தின் தோல்வியும், ஒரு நட்பின் வெற்றியும் ஒரே நேரத்தில் தெரிகிறது.
அதுவே ‘டோரத்தி’.
