ஊரெங்கும் ஓடியாடி விளையாடி
வீதிதோரும் புழுதியில் உருண்டு
கிடைத்தாயின பல்வகை ஊத்தைகள்!
இடைவெளி காணாச் சதைபோர்த்திய
கரிய நிறத்துப் பிறவித் தோல்களுக்கு
மேலும் மேலும் மைதீட்டி ஆழகூட்டின!
பூசனங் கிளையை ஒடித்து அம்மாச்சி
அடிக்க வந்தாள்! அடித்தும் விட்டாள்!
கரியனுக்குப் புடைத்ததில்
விளைந்தது செந்நிறக் கோடு ரெண்டு!
ஊத்தைகள் அனைத்தும், அழுதொழுகிய
உவர் கண்ணீரில் ஊறிவிட்டன.
தேம்பிய அழுகையில் ஒழுகிய சளியும்
ஊத்தைகளோடு புணர்ந்துவிட்டன!
’ஆரடா அடிச்சா? அம்மாச்சியா?’
ஓ ஓ என்று கரியனின் முதுகைத்தட்டி
அழுகையைக் கொஞ்சமாக நிறுத்தினாள்!
வேந்நீரை வைத்து ஊத்தைகள் நீக்க முற்பட,
அடித்த வலி மறந்துவிட்டது…
ஆனால்,
சூட்டின் உக்கிரம் ஏறிவிட்டது!
மீண்டும் அழுதான்; அரற்றினான்!
எப்படியோ குளித்ததில்
ஊத்தைகள் வழிந்து ஓடிவிட்டன.
கருமை மட்டும் பிறவி என்பதால்
அது எங்கும் ஓடவில்லை!
பக்கத்து வீட்டுப் பார்வதியிடம்
முகப்பவுடர் கடன் பெற்று
கரிய மகனுக்குப் பூசி விட்டாள்!
ஆரத் தழுவி கரியனுக்கு
உச்சி முகர்ந்து முத்தமிட்டாள்!
கொஞ்சம் அரிசியில் இரவு விருந்திற்கு
வேகும் உலையின் அடுப்புக் கரியில்
கடைந்தெடுத்தக் கரு மையில்
திருஷ்டிப் பொட்டும் அழகாய் வைத்தாள்!
ஊத்தைகள் சேர்ந்துள்ள,
கட்டியுள்ள புடவை நுனியல்
சோற்றுக் கஞ்சியை வடிக்கலானாள்!
காயப்போட்ட ஒரே ஒரு மாற்றுத்துணி வெயிலில் உள்ளது!
ஜெ.கார்த்திக், கரூர்