செல்லக்கிளியின் மாடும்
பிரபாகரன் விற்ற மோதிரமும்
எங்கோ கேட்ட வார்த்தைகள்
எதிரே வந்து சதிராடுகிறது
கண்ணே
உன் காலடியில் நரகமென அசரீரி
பூபாலசிங்கம் கடை பேப்பரில்
புறநானூறு இல்லை
பிதாவின் முன் மன்றாட்டமும்
புதிதாய் மாறிவிட்டது
வழி தவறிய மந்தைகளோடும்
மனம் பேதலித்து நிற்கிறது மண்
கள்ளுக் கடை போகாதே
காலை பிடித்து கெஞ்சிய பாடல்
பிஞ்சுகள் இழுக்கும் போதையினால்
புலம்பாதோ மாறி
மாப்பிள்ளை தோழன் மோதிரத்தை
வேலுப்பிள்ளை மகன் விற்றான்
வில்லும் அம்பும் வாங்கி
விலங்குடைக்க விதை போட்டான்
செல்லக்கிளியின் மாடோ
முள்ளற்ற வளவுக்கு முதலாச்சு
இன்றந்த வேலிக்கு என்னாயிற்று
பண்ணை மந்து கொத்தி
பலன் கிடைக்குமா
பின்னே
சிரமதானம் எங்குதான் செய்ய
மனதில் தான் வேறில்லை
எச்சங்களின் வீரியம் அறுக்க
நச்சு விதை நாசூக்காய் தூவப்பட்டு விட்டது
கச்சையை
தானாக தானம் செய்யதான் கெரோயின்
மிச்சம் மீதி இன்றி
தமிழன் முறுக்கு கிறுக்காக கஞ்சா
துச்சமென உயிர் ஊதிய குலத்தின்
தொடை நடுங்க தொடங்கும் இனி
தூண்டில் இட எவனுக்கோ இலகு
ஒரு கட்டத்தில்
ஊரே தள்ளாடும்
உலக படத்தில் ஈழம் மறையும்
அதற்கோர் சதியின் காலமிது
மில்லரின் வண்டியில்
கந்தகத்துக்கு பதில் கஞ்சா
அங்கயற்கன்னி யாக்கட்டில்
ஐம்பது கிராம் கெரோயின்
போர்க் புறப்பட முன்
ஒரு போத்தில் கசிப்பும் இருந்திருந்தால்
இன்று
இதை எழுத நானும்
தமிழர் எச்சமும் எரிந்து நாளாகிருக்கும்
பொன் காந்தன்
