* ”நாங்கள் என்ன ஆடுகளா, மாடுகளா?” என அன்று பொலிஸ் அதிகாரி ஏளனம் செய்த அதே கேள்வியுடன், இன்றுவரை காத்திருக்கும் தாய்மார்கள்!
இப்பின்னணியில்தான், கிழக்கு மாகாணம் மட்டக்களப்பில் அரங்கேறிய வலம்புரிப் படுகொலைகளின் விபரிப்பு உற்றுநோக்கப்பட வேண்டியது பிரதானமாகிறது.
இது சிதைக்கப்பட்ட இரு பிஞ்சுயிர்களின் துயரக் கதை மட்டுமல்ல. மாறாக, நீதியின் பெயரால் இங்கு நடத்தப்படும் அதிகார நாடகங்களையும், பணத்தைக் கொடுத்துப் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மௌனத்தை விலைக்கு வாங்க முற்படும் ”இலங்கை அரசு” என்ற கட்டமைப்பின் கோர முகத்தையும், அறிவுபூர்வமாகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் கண்முன்னே நிறுத்தும் ஓர் அசைக்க முடியாத சாட்சியமாகும்.
* சம்பவப் பின்னணியும் சட்டவிரோதக் கைதும் —
இதனால் மட்டக்களப்பு நகரத்தில் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை மேற்கொள்ளும் நோக்கில், பொலிஸார், விசேட அதிரடிப்படையினர் (STF) மற்றும் இராணுவத்தினர் இணைந்து ஒக்ரோபர் 3 ஆம் திகதி பாரிய சுற்றிவளைப்பு நடவடிக்கை ஒன்றை மேற்கொண்டனர்.
குணசீலன் 1983 கறுப்பு ஜூலைக்குச் சற்று முன்பு பிறந்து, 2009 முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவிற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன்னதாகக் கொல்லப்பட்ட ஒரு துரதிர்ஷ்டசாலி. வறுமை காரணமாக ஒன்பதாம் வகுப்போடு கல்வியைக் கைவிட்டு, முதலாளியின் நம்பிக்கைக்குரிய பிள்ளையாக வங்கியில் பணத்தை வைப்புச் செய்யும் அளவுக்கு நேர்மையாக உழைத்தவன்.
பொலிஸார் குணசீலனைத் தேடி வரவில்லை; வேறொருவரை அவர்கள் இழுத்துச் சென்றபோது, ஓரளவு சிங்களம் பேசத் தெரிந்த குணசீலன், “ஏன் இவரை அழைத்துச் செல்கிறீர்கள்?” என்று மரியாதையுடன் கேள்வி எழுப்பினான்.
அவன் கேட்ட அந்த ஒரே கேள்விக்காக, குணசீலன் மற்றும் குகதாஸ் உட்பட அங்கிருந்த கடை ஊழியர்கள் அனைவரும் பொலிஸ் வாகனத்தில் ஏற்றப்பட்டனர்.
கைது செய்யப்பட்ட மறுநாள், ஒக்ரோபர் 4 ஆம் திகதி சனிக்கிழமை, குணசீலனின் தாய் மட்டக்களப்பு பொலிஸ் நிலையத்திற்கு எதிரே உள்ள வீதியின் இருக்கையில் காலை 8 மணி முதல் இரவு 8 மணி வரை பசியோடும் கண்ணீரோடும் காத்திருந்தார்.
கழிவறைக்கு அருகில் இருந்த சிறை அறையின் துர்நாற்றம் தாளாது அவன் சாப்பிட மறுத்தபோது, வாயின் கசப்பு மாற வெற்றிலையும் பாக்கும் மட்டும் தாயிடம் கேட்டு வாங்கினான்.
அன்று மாலை ஐந்து மணிக்குத் தாய் நீதிகேட்டபோது, “விடுதலைப் பத்திரத்தில் கையெழுத்து வாங்கிவிட்டோம், ஐந்து மணிக்கு விட்டிடுவோம்” என்றனர்.
அடுத்த நாள் காலையிலிருந்து பொலிஸாரின் கதைகள் நேரத்துக்கு நேரம் மாறின. கொழும்புக்கு அனுப்பிவிட்டோம், உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டார்கள், விசா எடுத்து வெளிநாடு சென்று விட்டார்கள் என அவர்கள் பொய் உரைத்தனர்.
பொலிஸாரின் இந்த மாற்றி மாற்றிக் கூறிய பதில்களால் ஆத்திரமடைந்த குணசீலனின் மூத்த மகன், “இரவோடு இரவாகவா இவர்களுக்கு விசா கொடுத்தீர்களா?” என்று பொலிஸாரைப் பார்த்துக் கோபத்துடன் கேட்டான்.
தோடக் காணி எல்லைகளுக்கும் இராணுவ முகாம்களுக்கும் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு கனமான கொங்றீட் வேலித் தூணின் இருபுறமும் இருவரினதும் உடல்கள் பச்சையும் நீலமும் கலந்த நைலோன் கயிற்றால் கால்களோடு சேர்த்துப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன.
அவளது தவிப்புக்கு மத்தியில், அருகில் கிடந்த குகதாஸின் வயிறு கொடூரமாகக் கிழிக்கப்பட்டிருந்தது.
சடலங்கள் பொலித்தீன் பைகளில் வந்ததால், ஒரு நாள் கூட வீட்டில் வைக்க முடியாமல் அன்றே அடக்கம் செய்யப்பட்டன.
அத்துடன், ஒக்ரோபர் 3, 4 ஆம் திகதிகளில் பொலிஸ் நிலையத்திற்குள் யார் யார் இருந்தார்கள் என்பதைக் காட்டும் ஒரே சான்றான ‘வாசல் கதவுப் பதிவேட்டை’ (Gate Register) பொலிஸார் திட்டமிட்டு மறைத்து, அது “காணாமல் போய்விட்டது” என்றனர்.
அடுத்து, பெற்றோரால் தாக்கல் செய்யப்பட்ட அடிப்படை உரிமை மீறல் வழக்கில் (SC/FR/512 & 513/2008), எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து 2017 ஜூன் 22 ஆம் திகதி இலங்கையின் உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
அரசியலமைப்பின் அடிப்படை உரிமைகள், சட்டம் ஒழுங்குகளைப் பேணும் அதிகாரிகளின் காலின்கீழ் மிதிபடுவதை அனுமதிக்க முடியாது” என நீதியரசர் அனில் குணரத்ன காரசாரமாக எச்சரித்து எழுதினார்.
ஆனால், இங்குதான் இலங்கை நீதித்துறையின் கட்டமைக்கப்பட்ட பக்கச்சார்பும் அநீதியும் வெளிப்படுகிறது.
ஆனால் இங்கே வேடிக்கை என்னவென்றால், அன்று இலங்கை நீதித்துறையின் நம்பகத்தன்மையைக் கேள்விக்குட்படுத்தி, அதன் சீர்கேடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி இத்தீர்ப்பை எழுதிய உயர் நீதிமன்ற முன்னாள் நீதியரசர் அனில் குணரத்னவை, ஜே.வி.பி.யை மையப்படுத்திய தற்போதைய தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கம், இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழுவின் தலைவராக நியமிக்கவுள்ளதாகத் தகவல்கள் கசிந்துள்ளன.
அவரால் அன்று ‘அருவருப்பானது’ என வர்ணிக்கப்பட்ட இந்தக் கொடூரக் குற்றத்திற்கு, இத்தனை தசாப்தங்களாகக் குற்றவியல் ரீதியாக ஒருவர் கூடத் தண்டிக்கப்படாத நிலையில், இவ்வாறான உத்தியோகபூர்வ நியமனங்கள் குறித்த செய்திகள் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களுக்கு மேலும் ஒரு கசப்பான ஏமாற்றத்தையே தருகின்றன.
மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதாகக் கூறும் புதிய அரசாங்கங்களும் நீதியரசர்களுக்கு உயர் பதவிகளை வாரி வழங்குவதில் காட்டும் அக்கறையை, தமிழர்களின் கொலையாளிகளைத் தண்டிப்பதில் காட்டுவதில்லை.
நீதவான் உத்தரவிட்டு பதினெட்டு ஆண்டுகள் கடந்தும், உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வந்து ஒன்பது ஆண்டுகள் கடந்தும், இந்த அரச படுகொலைக்காக ஒருவர்கூட கூண்டில் நிறுத்தப்படவில்லை, எவரும் தண்டிக்கப்படவும் இல்லை.
இதுவே இலங்கையில் நிலவும் “தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும்” (Impunity) கட்டமைக்கப்பட்ட நீதி மறுப்பாகும்.
* வடக்கு, கிழக்கு தாய்மார்களின் அவல நிலை–
அந்தக் கனமான கொன்கிரீட் தூணுடன் இவர்களின் உடல்களைப் பிணைத்துக் கடலில் மூழ்கடித்தவர்கள், இந்த இருவரும் இலங்கையின் ‘காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின்’ நீண்ட பட்டியலில் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே எஞ்சி அழிய வேண்டும் என்றே அன்று திட்டமிட்டனர்.
ஆனால், கடல் அந்த அநீதியைத் தன்னுள் மறைக்க மறுத்து, அந்தத் தூணோடு சேர்த்தே அவர்களின் உடல்களைக் கரைக்குத் தள்ளியது. இதன் மூலம் அவர்களுக்கு ஒரு கல்லறையும், ஆண்டுதோறும் அழுது தீர்க்க ஒரு நாளும் கிடைத்தது.
அரசின் இந்த மூடிமறைப்புகளுக்கு எதிராகப் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் மட்டக்களப்பு அமைப்புக் குழுவினருடன் இணைந்து, தங்களின் அடிப்படை உரிமைகளுக்காக இலங்கையின் உயர் நீதிமன்றத்தை நோக்கி நீண்டதொரு சட்டப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்தனர்.
இதன் காரண – காரியமாக, இந்தச் சட்டவிரோதக் கைதுக்கும் கொடூர மரணத்திற்கும் பொலிஸாரே “முழுப் பொறுப்பு” எனத் தீர்ப்பளித்த நீதிமன்றம், அரசு ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் தலா 10 இலட்சம் ரூபாயும், மட்டக்களப்பு பொலிஸ் நிலையப் பொறுப்பதிகாரி டி. சாந்த விக்ரமசிங்க தன் சொந்தப் பணத்திலிருந்து தலா 50,000 ரூபாயும் இழப்பீடாக வழங்க உத்தரவிட்டது.
தங்களின் பிள்ளைகள் உயிருடன் இருக்கிறார்களா இல்லையா என்ற நிச்சயத்தன்மை இல்லாததால், அவர்களால் பிள்ளைகளுக்கான இறுதி நினைவுச் சடங்குகளைக் கூட அதாவது திதி, அஞ்சலி ஆகியவற்றைக் கூடச் செய்ய முடிவதில்லை.
ஒரு பொலிஸ் காவலர் உட்பட 17 பேரைக் கொண்ட இந்த ஆயுதமேந்திய குழு, மக்களை அச்சுறுத்தவும், பணம் பறிக்கவும், கொலைகளைச் செய்யவும் ஒரு இயந்திரம் போலப் பயன்படுத்தப்பட்டதாகச் சாட்சியங்கள் விவரிக்கின்றன.
இவ்வலம்புரிப் படுகொலைகளுடன் நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்தித் தேடப்படும் முக்கிய சந்தேக நபரான “பொலிஸ் பயாஸ்” என்று அழைக்கப்படும் றாசிக் முகமது பயாஸ், தற்போது தனது குடும்பத்துடன் இலங்கையை விட்டுத் தப்பி ஓடி, லண்டனில் வசித்து வருவதாக நம்பப்படுகிறது.
இருப்பினும், 2008 இல் மட்டக்களப்பு மற்றும் காத்தான்குடிப் பகுதிகளில் பிள்ளையான் குழுவினரால் அரங்கேற்றப்பட்ட மாற்று ஐந்து படுகொலைச் சம்பவங்கள் தொடர்பாக, சென்ற ஜூன் மாதம் 15 ஆம் திகதி குற்றப் புலனாய்வுத் திணைக்களத்தால் மட்டக்களப்பு நீதவான் நீதிமன்றத்தில் புதிய குற்றச்சாட்டுகள் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளன.
இவ்வழக்கில் அவர் முதலாவது சந்தேக நபராகப் பெயரிடப்பட்டுள்ளதுடன், சர்வதேசப் பொலிஸார் (Interpol) ஊடாக அவரைக் கைது செய்வதற்கான பகிரங்க சிவப்பு அறிவித்தல் (Red Notice) பிடியாணையைப் பிறப்பிக்குமாறு நீதிமன்றில் கோரிக்கை விடுத்துள்ளது.
