சிறிலங்காவில் கருத்துச் சுதந்திரம் மறுப்பு | எழுத்தாளர் மாயன் விசாரணைக்கு அழைப்பு | நவீனன்

2

சிறிலங்காவில் கருத்துச் சுதந்திரம், வரலாற்றுப் பதிவுகளை சுயாதீனமாக வெளியிட நெருக்கடிகள் அதிகம் தொடர்கின்றது. தமிழ் ஊடக மற்றும் இலக்கிய உலகில் கடந்த காலங்களில் பல்வேறு எழுத்தாளர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் புகைப்படக் கலைஞர்கள் தங்களது பணிகளின் காரணமாக சட்ட நடவடிக்கைகள், விசாரணைகள் அல்லது வெளியீட்டு தடைகள் போன்ற சவால்களை எதிர்கொண்டுள்ளனர்.

புகைப்பட ஊடகவியலாளர் குமணன் தொடர்பான விவகாரங்களும், எழுத்தாளர் தீபச்செல்வனின் சில படைப்புகள் தொடர்பாக எழுந்த சர்ச்சைகளும் இன்னமும் தீர்க்கப்படவில்லை. அநுர அரசால் கருத்துச் சுதந்திரம் மறுப்பு தொடர்வதை எழுத்தாளர் மாயன் விசாரணைக்கு அழைக்கப்பட்டது தெளிவாகிறது. 

சிறிலங்காவில் எழுத்தாளர்கள், ஊடகவியலாளர்கள், கலைஞர்கள் மற்றும் மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் கடந்த பல தசாப்தங்களாகவே உள்நாட்டிலும் பன்னாட்டுத் தளத்திலும் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. அண்மையில் “பன்னாட்டுக்குற்றங்கள்” என்ற நூலின் ஆசிரியரான எழுத்தாளர் இ. ஸ்ரீஞானேஸ்வரன் (மாயன்) பயங்கரவாதத் தடுப்புப் புலனாய்வு பிரிவான (CTID) விசாரணைக்காக அழைக்கப்பட்டதாக வெளியான தகவல், தனிப்பட்ட ஒரு சட்ட நடவடிக்கையாக மட்டுமல்லாமல், கருத்துச் சுதந்திரம், வரலாற்றுப் பதிவுகள் மற்றும் தமிழ் அறிவுஜீவிகளின் வெளிப்பாட்டு உரிமை குறித்து பரந்த விவாதத்தை மீண்டும் உருவாக்கியுள்ளது.

இந்தச் சம்பவம் தொடர்பாக பல தமிழ் அரசியல் மற்றும் சமூக அமைப்புகள் தங்களது கவலைகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. அவர்களின் பார்வையில், இது ஒரு தனிநபரை மட்டும் குறிவைக்கும் நிகழ்வு அல்ல; மாறாக, தமிழ் மக்களின் வரலாற்று அனுபவங்கள், நினைவுகள் மற்றும் அரசியல் பார்வைகளை பதிவு செய்யும் முயற்சிகள் மீது ஏற்படுத்தப்படும் அழுத்தத்தின் தொடர்ச்சியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அதேவேளை, ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் மேற்கொள்ளும் விசாரணைகள் சட்ட வரம்பிற்குள், வெளிப்படைத்தன்மையுடனும் மனித உரிமைகளை மதித்தும் நடைபெற வேண்டியது அவசியம் என்பதும் முக்கியமான ஜனநாயகக் கோட்பாடாகும்.

வரலாற்றை எழுதும் உரிமையின் அவசியம்:

ஒரு மக்களின் வரலாறு என்பது அரசின் ஆவணங்களில் மட்டுமே இல்லை. கவிதைகள், நாவல்கள், சுயசரிதைகள், ஆய்வு நூல்கள், புகைப்படங்கள், ஆவணப்படங்கள், ஊடகச் செய்திகள் ஆகிய அனைத்தும் வரலாற்றின் உயிருள்ள ஆவணங்களாக விளங்குகின்றன. குறிப்பாக போர், இடம்பெயர்வு, மனித உரிமை மீறல்கள் போன்ற அனுபவங்களைச் சந்தித்த சமூகங்களுக்கு, படைப்புகள் நினைவகமாகவும் சாட்சியமாகவும் அமைகின்றன.

எழுத்தாளர்கள் பல நேரங்களில் நீதிமன்றங்களில் சாட்சியம் வழங்க முடியாத மக்களின் அனுபவங்களை இலக்கியத்தின் மூலம் உலகிற்கு எடுத்துச் செல்கிறார்கள். எனவே, அவர்களின் எழுத்து வெறும் கற்பனை அல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் நினைவையும் வலியையும் எதிர்கால தலைமுறைகளுக்குக் கொண்டு செல்லும் வரலாற்றுப் பாலமாகும்.
அந்த வகையில், போர் மற்றும் அதன் விளைவுகளைப் பதிவு செய்யும் நூல்கள் குறித்து எழும் சட்ட அல்லது பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள், இயல்பாகவே கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் அறிவுச் சுதந்திரம் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

தமிழ் எழுத்தாளர் மீது நெருக்கடி:

தமிழ் ஊடக மற்றும் இலக்கிய உலகில் கடந்த காலங்களில் பல்வேறு எழுத்தாளர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் புகைப்படக் கலைஞர்கள் தங்களது பணிகளின் காரணமாக சட்ட நடவடிக்கைகள், விசாரணைகள் அல்லது வெளியீட்டு தடைகள் போன்ற சவால்களை எதிர்கொண்டதாகப் பல மனித உரிமை அமைப்புகள் பதிவு செய்துள்ளன.

புகைப்பட ஊடகவியலாளர் குமணன் தொடர்பான விவகாரங்களும், எழுத்தாளர் தீபச்செல்வனின் சில படைப்புகள் தொடர்பாக எழுந்த சர்ச்சைகளும் தமிழ் சமூகத்தில் பரவலாக விவாதிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளாகும். இத்தகைய சம்பவங்கள் ஒவ்வொன்றும், “ஒரு எழுத்தாளரின் படைப்பு பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலா, அல்லது கருத்துச் சுதந்திரத்தின் வெளிப்பாடா?” என்ற அடிப்படை கேள்வியை எழுப்புகின்றன.

சிலர் பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் நடவடிக்கைகள் தேசிய பாதுகாப்புக்காக அவசியமானவை என்று வாதிடுகின்றனர். மற்றொரு தரப்பு, அவை எழுத்தாளர்கள் மற்றும் ஊடகவியலாளர்களிடம் அச்சத்தை உருவாக்கி, சுய தணிக்கையை (Self-censorship) ஊக்குவிக்கக்கூடும் எனக் கவலை தெரிவிக்கிறது.

தற்போதைய அரசிலும் பேனாவும் புகைப்படக் கருவியும் ஏன் அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படுகின்றன என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது உள்ளது. 2009இல் போர் முடிந்த பின்னரும் பல நாடுகளில் நினைவகம் மற்றும் வரலாறு தொடர்பான அரசியல் தொடர்கிறது. அரசியல் அதிகாரம் பெரும்பாலும் வரலாற்றைத் தனது பார்வையில் பதிவு செய்ய விரும்பும். அதேசமயம், எழுத்தாளர்கள் பல்வேறு சமூகங்களின் அனுபவங்களையும் மாற்றுக் குரல்களையும் பதிவு செய்கிறார்கள்.

இந்த இரு அணுகு முறைகளுக்கிடையே முரண்பாடுகள் உருவாகும்போது, சில நேரங்களில் எழுத்தாளர்கள் மற்றும் ஊடகவியலாளர்கள் விசாரணைகள், கண்காணிப்புகள் அல்லது சட்ட நடைமுறைகளை எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது. அத்தகைய சூழலில் பல அறிவுஜீவிகள் வலியுறுத்துவது என்னவெனில், உண்மையைத் தேடும் பேனாவும், வரலாற்றைச் சாட்சியமாகப் பதிவு செய்யும் புகைப்படக் கருவியும் குற்றத்தின் அடையாளங்களாக அல்ல; அவை ஒரு சமூகத்தின் நினைவகத்தைப் பாதுகாக்கும் கருவிகளாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்பதே.

கருத்துச் சுதந்திரமும் ஜனநாயகமும்

ஒரு ஜனநாயகத்தின் தரத்தை அளவிடும் முக்கியமான அளவுகோல்களில் ஒன்று, அது விமர்சனக் குரல்களை எவ்வாறு கையாள்கிறது என்பதாகும். அரசை ஆதரிக்கும் கருத்துக்களை மட்டும் அல்லாமல், அதனை விமர்சிக்கும் குரல்களையும் பாதுகாக்கும் சூழல் நிலவும்போதுதான் கருத்துச் சுதந்திரம் உண்மையான அர்த்தத்தை அடைகிறது.

கருத்துச் சுதந்திரம் என்பது கட்டுப்பாடற்ற உரிமை அல்ல. வன்முறையைத் தூண்டுதல், வெறுப்புப் பேச்சு அல்லது சட்டவிரோதச் செயல்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தல் போன்றவை சட்டத்திற்குட்பட்டவை. ஆனால் வரலாற்று ஆய்வு, இலக்கியம், மனித உரிமை ஆவணப்படுத்தல் போன்ற துறைகள் மீது தேவையற்ற அச்சுறுத்தல் ஏற்படுகிறது என்ற உணர்வு உருவானால், அது ஜனநாயக அமைப்பின் மீதான நம்பிக்கையையே பாதிக்கக்கூடும்.

பன்னாட்டு மனித உரிமைச் சட்டங்களும், குறிப்பாக கருத்து வெளிப்பாட்டு உரிமையை வலியுறுத்தும் சர்வதேச உடன்படிக்கைகளும், எழுத்தாளர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் தங்களது பணியை அச்சமின்றி மேற்கொள்ளும் சூழல் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றன.

அதே நேரத்தில், சிறிலங்கா தேசிய பாதுகாப்பு தொடர்பான நடவடிக்கைகள் அவசியமானவை என்று ஒரு அரசு கருதினாலும், அவை சட்டபூர்வமானவை, தேவையானவை மற்றும் விகிதாசாரமானவை என்பதையும் நிரூபிக்க வேண்டிய பொறுப்பு அரசுகளுக்கே உள்ளது.

மௌனமாக்கப்படும் எழுத்தாளர் குரல்கள்

ஒரு எழுத்தாளரை விசாரணைக்கு அழைப்பது அந்த ஒருவரை மட்டுமல்ல பாதிப்பது. அதை கவனிக்கும் மற்ற எழுத்தாளர்கள், ஆய்வாளர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் இளம் ஊடகவியலாளர்களும் தங்களது கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவதில் தயக்கம் கொள்ள ஆரம்பிக்கலாம். இவ்வாறு உருவாகும் சுய தணிக்கை, ஒரு சமூகத்தின் அறிவியல் வளர்ச்சியையும் வரலாற்று ஆராய்ச்சியையும் பாதிக்கும். பல ஆண்டுகள் கழித்து, எழுதப்படாமல் போன உண்மைகளை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாகிவிடும்.

போர் மற்றும் வன்முறைகளால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களில் நினைவக அரசியல் மிகவும் முக்கியமானது. உண்மையைப் பதிவு செய்வதும், பல்வேறு தரப்பினரின் அனுபவங்களை ஆவணப்படுத்துவதும், நீதி மற்றும் நல்லிணக்கத்திற்கான அடித்தளமாக அமைகின்றன. ஒரு சமூகத்தின் வலிகள் வெளிப்படையாகப் பேசப்படாமல் ஒடுக்கப்பட்டால், அவை மறைந்து விடுவதில்லை; மாறாக தீர்க்கப்படாத காயங்களாகத் தொடர்கின்றன. எனவே, வரலாற்றை எழுதும் உரிமை என்பது வெறும் இலக்கிய உரிமை மட்டுமல்ல; அது சமூக நீதி தொடர்பான ஒரு அடிப்படை உரிமையாகவும் கருதப்படுகிறது.

எழுத்தாளர் மாயன் தொடர்பான விசாரணை, இலங்கையில் கருத்துச் சுதந்திரம், வரலாற்றுப் பதிவு மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகள் குறித்த பரந்த விவாதத்தை மீண்டும் முன்வைத்துள்ளது. ஒரு சட்ட நடைமுறை எவ்வாறு நடைபெறுகிறது என்பது முக்கியமானதாயினும், அதே அளவில் கருத்து வெளிப்பாட்டு உரிமை மற்றும் அறிவுச் சுதந்திரம் பாதுகாக்கப்படுவதும் அவசியமாகும்.

எந்த சமூகத்திலும் எழுத்தாளர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் அச்சமின்றி தங்கள் பணியை மேற்கொள்ளும் சூழல் நிலவும்போது மட்டுமே உண்மை பல்வேறு கோணங்களில் பதிவாகும். வரலாற்றை எழுதும் பேனாவையும், உண்மையைப் பதிவு செய்யும் புகைப்படக் கருவியையும் பாதுகாப்பது, ஒரு சமூகத்தின் ஜனநாயக ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாப்பதற்குச் சமமான பொறுப்பாகும்.

விசாரணைகள் சட்டத்தின் ஆட்சிக்குட்பட்டு, மனித உரிமைகள் மதிக்கப்படும் வகையில் நடைபெற வேண்டும். அதேவேளை, எழுத்தாளர்கள் மற்றும் ஊடகவியலாளர்கள் அச்சமின்றி தங்கள் பணியைச் செய்யும் சூழலை உறுதி செய்வது, ஒரு ஜனநாயக சமூகத்தின் அடிப்படைப் பொறுப்பாகும். கருத்து வேறுபாடுகள் உரையாடலால் எதிர்கொள்ளப்பட வேண்டும்; அறிவை அச்சத்தால் அல்ல, விவாதத்தால் அணுகும் பண்பாடே நீடித்த நல்லிணக்கத்திற்கும் நீதிக்கும் வழிவகுக்கும்.