உத்தரிக்கும் இரவு | கவிதை | தமிழினி ஜெயக்குமாரன்உத்தரிக்கும் இரவு | கவிதை | தமிழினி ஜெயக்குமாரன்

5

அசமந்தமாக நகரும்

சரக்கு ரயிலாக

எரிச்சலூட்டியபடி

நீளுகின்றது இரவு.

 

கடைசிக் கையிருப்பும்

முடிந்து போன

அந்தரிப்பில்

முழித்துக் கிடக்கிறது

உறக்கமற்ற விழிகள்.

 

தீர்ந்து போன

சக்கரை டப்பாவில்

மீதமிருக்கும்

கனவுகளை சேகரிக்கிறது

தவித்துப் போன மனது.

 

மக்கிப் போகாத

குப்பையில் நெளியும்

நினைவுப் புழுக்கள்

மொய்த்துக் கிடந்து

மூளையை தின்னுகின்றன.

 

தெருவோரக் குடிகாரனை

அப்புறப்படுத்தும்

காவலாளியின்

தீவிரத்துடன்

கண்களில் குத்துகிறது

காலைச் சூரியன்.

 

ஓ….

ஒரு இரவைக் கடப்பதற்குள்

ஒரு மாமாங்கத்தின்

உத்தரிப்பு.

 

 

 

நன்றி : தமிழினி ஜெயக்குமாரன் | பதிவுகள் இணையம்