கடந்த சனவரி 17ஆம் நாளன்று கிளிநொச்சியில் நடைபெற்ற ஈழத்து எழுத்தாளர் தீபச்செல்வனின் நினைவில் நாடுள்ளவன் கவிதை நூல் வெளியீட்டில் சிங்கள எழுத்தாளர் திலீனா வீரசிங்க அவர்கள் நிகழ்த்திய உரையின் தமிழ் வடிவத்தை வணக்கம் இலண்டன் வாசகர்களுக்காகத் தருகிறோம்.
அன்பான நண்பர்களே!
இந்தக் கண்ணீரும் இரத்தமும் தென்னகச் சகோதரத்துவத்தின் மனதைத் தொடச் செய்து, இந்தக் கண்ணீருக்கும் இரத்தத்திற்கும் நீதி மற்றும் மனிதத்தன்மையைப் பெற்றுத்தரும் ஒரு புதிய சகோதரத்துவ உரையாடலை உருவாக்கவே தீபச்செல்வன் விரும்புகிறார் என்பதைக் அவர் இந்நூலின் முன்னுரையில் கூறும் கருத்தை, நூலெங்கும் ஒரே ஓட்டமாக மிகச் சிறப்பாகப் பாய்ச்சியுள்ளார்.
“வன்முறையற்ற, போரில்லாத ஒரே நிலத்தில் நாம் மனிதர்களாக வாழ வேண்டும். அங்கு மனிதர்களுக்கு சுதந்திரமும் மகிழ்ச்சியும் நிலவ வேண்டும்” என்ற எங்கள் குழந்தைகளின் அப்பாவியான பிரார்த்தனையை இந்த நாவலின் வழியாக விவாதிக்க நான் முயன்றேன். கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக நடந்த போரின் நடுவே பிறந்து வளர்ந்த என் அனுபவங்களையும் உணர்வுகளையும் சாட்சியாக இந்த நாவலை உங்கள் முன் வைக்கிறேன்.
தன் ஒரே சகோதரனைப் போர்க்களத்தில் இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தில், வானில் பறக்கும் பாதுகாப்புப் படை விமானங்கள் தொடர்ந்து மேற்கொண்ட ஷெல் தாக்குதல்கள், குண்டுவீச்சுகளிலிருந்து உயிரைக் காப்பாற்ற, திசை தெரியாமல் பயத்தில் நடுங்கியபடி, தன் நண்பர்களின் நெருங்கியவர்களின் சடலங்களின் மீது மிதித்தபடி ஓடிய ஒரு சிறு குழந்தை, இறுதியில் அந்த நினைவுவலிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள சிங்கள சமூக அரசியலின் முன் வந்து நிற்கிறது.
போரைக் கண்டித்த வினோதன்களையும், குழந்தைப் பருவத்தைத் துறந்து தம் சமூகத்தின் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக மனிதத்தன்மையுடன் வாழும் உரிமைக்காக ஆயுதம் எடுத்த தன் சகோதரன் வெள்ளையனைப் பற்றியும் மனிதத்தன்மையின் அரசியல் பார்வையில் பார்க்குமாறு தீபச்செல்வன் அழைப்பு விடுக்கிறார்.
வடக்கின் தாய்மார்கள், தங்கள் பிள்ளைகள் ஆயுதம் எடுத்து தங்கள் மடியில் இருந்து பிரிந்து செல்ல வேண்டிய உண்மையான அரசியல் பின்னணியை தென்னகம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும், அவர்களது தாய்மையின் அன்பையும் ‘ஸ்மாரக சில்லாவத’ எனும் நினைவுக் கல்லின் வழியாக மிக நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
தங்கள் சொந்த கிராமங்கள் வலுக்கட்டாயமாக கைப்பற்றப்பட்டு, அங்கு அமைதியாகவும் சுதந்திரமாகவும் வாழ்ந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் விரட்டியடிக்கப்பட்டு, மரணத்தின் பாதுகாப்பற்ற நிலையிலும் வறுமையின் அடித்தளத்திலும் பசியால் தவித்து, நோய்க்கு மருந்தின்றி, ஒரே தாயகத்தில் வாழும் உரிமையை இழந்த ஒரு சகோதர இனத்தின் வாழ்க்கைக் கதை, தென்னகத்திலுள்ள நாம் அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய ஒன்று என நான் கருதுகிறேன்.
“மக்களை கூட்டாகக் கொன்றார்கள். எல்லா பங்கர்களும் பிணக்குழிகளாக மாறின. அந்தப் பிணக்குழிகளே பின்னர் பங்கர்களாக ஆனது…”
இரத்தத்தில் நனைந்த ஒரு கொடூர காலத்தின் நினைவுகளை மிக உணர்வுபூர்வமான மொழியில் வடிவமைக்கும் தீபச்செல்வனின் ‘ஸ்மாரக சில்லாவத’ எங்கள் மனசாட்சியை கடுமையாகக் குலுக்குகிறது. இனி இப்படிப்பட்ட இனவழிப்பு, மனிதத்தன்மைக்கு எதிரான துயரங்கள் மீண்டும் நிகழாதிருக்க, ஒரு மனிதநேய அரசியல் பண்பாட்டின் அவசியத்தை விவாதிக்கத் தளம் அமைக்கிறது.
மேலும் ‘ஸ்மாரக சில்லாவத’ இலங்கையைத் தாண்டி, ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு போர்க்களத்திலும் வன்முறையிலிருந்து தப்பிக்க உயிர் கேட்டு அழும் ஒரு சிறு குழந்தையின் வேதனையின் ஒலியை உலகெங்கும் ஒலிக்கச் செய்கிறது என நான் நம்புகிறேன்.
ஒரு காலத்தில் ஒரு இனத்தின் வேதனையை மறுஉருவாக்கிய ‘நடுகல்’ நாவலின் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பை வாசித்து அனுபவிக்கும் மனிதநேய வலியை, இந்த மண்ணில் தமிழ் இனத்துக்கு இன்னும் மறுக்கப்பட்டிருக்கும் சுதந்திரத்தின் உண்மை நிலையை முதலில் பார்த்து புரிந்துகொள்வதன் மூலம் மட்டுமே நாம் குறைக்க முடியும். அதற்குச் சமமாக, அவர்களின் முழுமையான அடிப்படை உரிமைகளை உண்மையோடும் சகோதரத்துவத்தோடும் ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த தடையாக உள்ள கருத்தியல் மற்றும் கட்டமைப்பு தடைகளை அகற்றுவதில் பங்களிப்பதன் மூலம் மட்டுமே அது சாத்தியம் என இறுதியாகக் கூறுகிறேன்.
மனிதத்தன்மையாக மாறிய சிவப்பு பறவை…
தீபச்செல்வனின் கவிதைகளுடன் எங்களுடைய இந்தச் சந்திப்பு, எங்கள் தாய்நாட்டின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய ஒரு புதிய வரலாற்று–அரசியல் அடையாளத்தை வைக்கும் தருணமாக அமைய வேண்டும் என்ற மனிதநேயமும் சகோதரத்துவமும் நிறைந்த நம்பிக்கையுடன் என் உரையை ஆரம்பிக்க விரும்புகிறேன்.
உடலால் இன்று உங்களோடு இருக்கிறேன். ஆனால் நீண்ட காலமாகவே உங்களோடும், ஒடுக்குமுறையிலிருந்து விடுதலை பெறும் கனவோடும் நான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு மனிதனும் வதை, சித்திரவதை இல்லாமல் சுதந்திரமாக மனிதத்தன்மையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஒரே கனவை சுமந்து நிற்கும் தீபச்செல்வனின் மனிதநேயப் வெளிப்பாடே இன்று என்னை இங்கு அழைத்து வந்துள்ளது.
அந்த கனவின் வெளிப்பாடு தென்னகச் சகோதரத்துவம் மட்டுமல்ல, உலகமெங்கும் மனிதத்தன்மை, சுதந்திரம், நீதி, சமத்துவம் குறித்து மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்க வைக்கும் ஆழமான வாய்ப்பை உருவாக்கியுள்ளது. இதன் மூலம், வடக்கின் சகோதரத்துவம் தசாப்தங்களாக தன் ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்து சுதந்திரத்திற்காக நடத்திய போராட்டத்தைவிட, எங்கள் அரசியல் பண்பாட்டின் மனசாட்சியை இன்னும் தீவிரமாகக் கேள்விக்குள்ளாக்க தீபச்செல்வன் வெற்றி பெற்றுள்ளார்.
மனிதத்தன்மை, சுதந்திரம், வன்முறையின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு வாழும் உரிமைக்காக உயிரையே பணயம் வைத்து கருத்து வெளிப்படுத்திய தீபச்செல்வனின் கவிதைகள் எவ்வளவு ஆழமாக எங்களை பாதிக்கின்றன என்பதைச் சொல்ல, அவரை இந்த மண்ணில் பிறந்த மிகச் சிறந்த மனிதநேயக் கவிஞர்களில் ஒருவராக நான் அழைக்க விரும்புகிறேன்.
‘இரவின் மேல் சிவப்பு பறவை ஒன்று தங்கியது (பங்கரில் பிறந்த குழந்தை)’ என்ற சிங்கள மொழிபெயர்ப்பை வாசித்தபின் நான் எழுதிய குறிப்பு:
“இத்தனை மரணங்களின் நடுவில், இத்தனை உயர்ந்த கவிதை…”
கவிதையிலிருந்து கவிதை வரை, வரியிலிருந்து வரி வரை, தீபச்செல்வன் மனித வேதனையையே எழுதுகிறார். அந்த வேதனையைச் சுமந்து மௌனமாக நிற்கும் சமூகத்தின் மௌனத்தை உடைக்க, நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்காகக் குரல் கொடுக்க, அவர் மிக நுணுக்கமான மனிதநேய அரசியலைச் செய்கிறார். அந்த அரசியலின் ஒலியை அபூர்வமாக சிங்கள மொழியில் மொழிபெயர்த்து தென்னகச் சமூகத்திடம் கொண்டு வந்த அனூஷா சிவலிங்கம் அவர்களுக்கு என் அன்பான வணக்கத்தை இங்கு செலுத்துகிறேன்.
(தொடர்ந்து யாழ், அடையாளமற்ற சடலம், ‘இரவின் மேல் சிவப்பு பறவை’, ‘அடையாளமற்ற பெண்’ ஆகிய பகுதிகள் அனைத்தும் ஒரே ஓட்டமாக உரையில் இணைந்து, மனிதத்தன்மை, போர், மரணம், அடையாளம், அரசியல், நினைவு ஆகியவற்றை கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.)
இறுதியாக, தீபச்செல்வன் – கவிஞன், எழுத்தாளர், கலைஞன் – ஒரு இனத்துக்கோ ஒரு நாட்டுக்கோ அல்ல; மனிதகுலம் முழுவதற்கும் உரியவன். அவரின் கவிதை,
வன்முறைக்கு எதிரான ஒளியாக, மனிதத்தன்மையின் சிவப்பு பறவையாக, உலகமெங்கும் ஒலிக்கட்டும்.
திலீனா வீரசிங்க.
